Den Bosch op het treinstation
Het is iedere keer weer een wonder om te zien hoe alles toch weer in de trein komt: de rolstoelen, het eten voor onderweg, alle materialen, de pelgrims en de vele vrijwilligers in hun gekleurde hesjes. Maar het lukt en we vertrekken op tijd!
Kennismaken met elkaar
In de trein maken de pelgrims van de coupé hun tijdelijke thuis en maken ze kennis met elkaar. Waarom naar Lourdes? Je gaat voor het eerst en laat het allemaal over je heenkomen.
Iemand vertelt: ,,Eigenlijk ga ik naar Lourdes in de voetsporen van mijn moeder. Ooit lang geleden kreeg zij van een onbekende in de parochie zomaar een reis aangeboden. En dat is nu bij mij precies zo gegaan. Vorig jaar kreeg ik bij toeval een boek in mijn handen over Lourdes en nu ga ik voor het eerst naar Lourdes.”
Of je gaat voor de dertiende keer mee: je zou het niet willen missen. ,,Het is beslist een virus en een inenting bestaat er niet.” Sommigen hebben hun partner over kunnen halen om eindelijk mee te gaan: ,,Het kwam er niet van of ik was er niet aan toe maar nu heb ik ja gezegd, en daar zit ik dan nu in de trein.”
Iemand anders ging ooit als kind, zo’n 30 jaar geleden, maar Lourdes blijft trekken: ,,Het geloof is toch de bodem, dat is een steun, je hele leven door.”
Op weg naar Bernadette…
De reis gaat voorspoedig en de tijd vliegt: koffie, thee, bouillon, de warme maaltijd en dan slapen.
Zondagochtend om half negen arriveren we in een koud maar zonnig Lourdes en herhaalt het tafereel van de vorige dag zich in omgekeerde volgorde.
Halverwege de ochtend is iedereen op zijn of haar plek, in het accueil of één van de vele hotels die Lourdes rijk is. Na de lunch is het uitrusten geblazen of alvast een eerste ronde over het heiligdom, even naar de Grot, of lekker in de zon op een terras.
De openingsviering
Rond vier uur verzamelen alle pelgrims zich in de Bernadettekerk: ook de buspelgrims zijn inmiddels gearriveerd. In zijn welkomstwoord heet de bedevaartsleider Jan Weevers de kinderen en 35-plussers apart welkom. Hij citeert uit een verslag van één van de kinderen die vorig jaar mee zijn geweest. ,,Ik weet dat Maria dichtbij is. Wat ik heb gezien was zo mooi, zoveel mensen die speciaal zijn gekomen voor Maria. Telkens als ik de foto’s zie denk ik: was ik maar een vogel dan kon ik vliegen bij de Grot, of was ik maar een vis, dan kon ik zwemmen in de bron en dan zou ik altijd bij Maria zijn.”
Na afloop van de viering gaan we in een lange optocht naar de Grot.
| 
