Drie vieringen en een excursie
De pelgrimsgroep uit de Noordoostpolder en Brabant hebben dinsdag een drukke dag gehad. ’s Morgens de eucharistieviering bij de grot, ’s middags op excursie naar Cité St Pierre met een gebedsviering en aansluitend de Sacrementsprocessie die eindigde in de ondergrondse Pius X kerk.
De excursie van dinsdagmiddag gaat naar Cité St Pierre, het centrum waar mensen met beperkte financiële middelen kunnen verblijven en zo in de gelegenheid zijn een bedevaart naar Lourdes te maken. Het centrum ligt in de bergen, dus gaan we met de bus. Daar moet even op worden gewacht. De tijd wordt intussen gevuld met gezang, onder aanvoering van pastor Marita Fennema.
Eénmaal boven krijgt de groep een rondleiding van Belgische Rita. Zij vertelt dat het centrum in 1955 is gesticht en onderdak biedt aan 500 bedevaartgangers. Om dit te kunnen doen stellen jaarlijks 1200 vrijwilligers zich drie weken beschikbaar voor Cité St Pierre. In het restaurant bevindt zich een klok zonder wijzers, met daarop de tekst ‘Charité n’a pas d’heure’, ofwel ‘Naastenliefde kent geen tijd’. Een beter passende tekst is niet denkbaar voor Cité St Pierre. ,,Zou dat niet wat voor mij zijn, hier aan het werk te gaan als vrijwilliger?”, vraagt één van de pelgrims uit de polder zich af. ,,Als de kinderen het huis uit zijn, dan is dat misschien wel iets. Maar ook voor jongeren zou zoiets mooi zijn om te doen, bijvoorbeeld als maatschappelijke stage.”
Rita vertelt over een groot Hongaars kruis in het Cité, dat naar het centrum werd gebracht in 1956 toen de Russen Hongarije binnenvielen. De ketting om het kruis werd verbroken na de val van de Berlijnse muur. ,,Het heeft lang geduurd, er is veel gebeden voor de vrijheid”, zegt Rita. ,,Maar met geduld en gebed zijn wij tot veel in staat.”
Verlicht zijn
Tijdens de gebedsdienst wordt een grote kaars ontstoken, die vanaf nu met de pelgrimsgroep mee zal gaan gedurende de bedevaart. Op de laatste dag wordt deze groepskaars bij de grot geplaatst. Bij de brandende kaars zegt pastor Marita: ,,Verlicht zijn wil zeggen: beter zien. Dat we deze bedevaart in staat zijn om te zien met ons hart. En dat we de warmte mogen voelen van het vlammetje. Wij hebben allemaal dat vlammetje ook in onszelf, ook al denken we soms dat die gedoofd is.”
Over Maria zegt pastor Marita dat zij altijd verwijst naar haar zoon Jezus. ,,Maria hoefde niet op de voorgrond te staan. Hoe kunnen wij Maria nu het beste vereren? Ik denk dat wij haar moeten eren zoals zij het heeft bedoeld. Dat wij onze liefde en aandacht delen, met open oren en ogen. Cité St Pierre is daar een voorbeeld van.”
Dan gaan de pelgrims terug naar Lourdes, deels met de bus en deels lopend de berg af. Waar beneden al weer een nieuwe activiteit wacht: de Sacramentsprocessie.
Spontaan in gesprek
Lourdes is een plek waar, naast veel gebeden en gezongen, ook veel wordt gepraat. Korte gesprekjes over het weer of de activiteiten van de dag en langere gesprekken die vaak wat diepgaander zijn. Die gesprekken ontstaan spontaan, bijvoorbeeld na een bezoek aan de grot of een viering, maar ook tijdens het eten of na de koffie kun je in gesprek raken. Allerlei gesprekken dus, afgewisseld met lekker lachen en soms een traan.
Bijzonder aan de ontmoeting, het gesprek met mensen die je voorheen niet kende, is dat je soms heel persoonlijke dingen hoort. Levensverhalen van mensen, over dromen die niet uit zijn gekomen, onvervulde verlangens of over een te vroeg afscheid van een partner. Ook het samen met moeder of andere familie op bedevaart gaan doet iets met pelgrims, waar het in een gesprek zomaar ineens over kan gaan. Heel bijzonder, dat je veel mag horen, kunt zeggen en mag delen met elkaar.
|
