Twee vieringen en veel koffie…
De laatste Internationale mis van 2009
Water in Lourdes tref je aan in allerlei gedaanten. Het water van de bron in de grot dat altijd stroomt, water uit de talloze kranen op het Heiligdom, de rivier de Gave die zich door het Heiligdom slingert, water in de baden voor de pelgrims en dan vandaag water in de vorm van de eerste regenbui. We komen dan ook niet helmaal droog aan in de ondergrondse Pius X-basiliek voor de internationale mis.
Dat het bedevaartseizoen ten einde loopt is overal merkbaar, toch zijn er zo’n 3 à 4000 mensen vanochtend bijeen om deze laatste viering van 2009 bij te wonen.
Na afloop is er koffie in een van de vele cafés onder de aangepaste noemer ,,de lekkerste koffie die er is, is die van woensdag na de mis”. Anderen gaan alvast kaarten kopen of souvenirs, of kaarsen om mee te nemen of aan te steken in de grot.
Voor veel mensen een wat vreemde combinatie: religie en commercie, maar hier gaan ze prima samen. Je wilt toch iets tastbaars kopen als blijvende herinnering. De straatjes rond het Heiligdom zijn daarom altijd vol mensen, bussen en rolstoelen. Winkeltjes en cafés wisselen elkaar af. Hier is het nog echt langs kerk en kroeg.
De Handoplegging
In de middag nemen de pelgrims, zieken en gezonden, in de Bernadettekerk deel aan de Handoplegging. Ooit was ze alleen bestemd voor de zieken, maar iedereen kan immers wel een bemoedigend schouderklopje gebruiken. Het is iets om te ervaren en te ondergaan, God zoekt mensen die met hem mee willen trekken, en Hij wil dat met ons, aldus de voorganger. De handoplegging is een tastbaar en voelbaar teken hiervan.
In zo’n viering gebeurt er veel met mensen, en dan is het goed om na afloop weer langs de Gave rustig na te praten en te luisteren naar elkaar.
De vrijwilligers van het accueil staan de pelgrims alweer op te wachten met het inmiddels vertrouwde koffie- en theegebeuren. Genietend in de zon, die inmiddels weer volop schijnt, vertelt een mevrouw ,op doortocht’: ,mijn moeder was 26 jaar geleden, ernstig ziek, in het Accueil, mijn vader verbleef in een hotel. Kort erna is ze overleden. Nu ben ik net zo oud als zij toen, en ik moest al steeds aan Lourdes denken. En toen ineens hoorde ik onze pastor iets zeggen over een busreis naar Lourdes en dat er nog een paar plaatsen over waren. Het is voor mij zo bijzonder om nu hier te zijn.
Iemand anders zegt dat diep in haar hart juist de handoplegging één van de redenen is om naar Lourdes te komen.
Je ziet diep verdriet maar even later kan iemand weer hartelijk lachen. Mensen zijn ook verbaasd dat er zo snel een hechte groep ontstaat, zelfs als Amsterdammers en Rotterdammers een hotel delen: ,,eerst zaten we aan aparte tafeltjes, maar gisteren was het al één grote tafel”. Een duidelijk bewijs van de slotwoorden uit de viering …want bij God is alles mogelijk…
| 
