|
Op weg met hotelpastor Wouter Koopmans en …
Wat zijn zoal de bezigheden van een hotelpastor? Vandaag, donderdag is de dag waarop veel pelgrims deelnemen aan verschillende excursies, de Pyreneeën in, naar Pau, of naar Bartres, een dorpje in de bergen waar Bernadette als meisje wel eens kwam om de schapen te hoeden, of zoals wij naar Cité St. Pierre. Het regent pijpenstelen en dan kun je maar beter in de bus zitten. Ik zit naast pastor Wouter Koopmans, een jonge priester die als hotelpastor mee is op deze bedevaart.
Het begon allemaal met een aankondiging in het parochieblad: Tijdens de 18de traditionele Lourdes Bus Bedevaart 2009 voor Valkenswaard en de Kempen, zal Wouter Koopmans, pastor van onze parochie in Waalre meegaan als priester om met de bedevaartgangers te bidden en met hen in gesprek te gaan. Wellicht een reden te meer om u aan te sluiten bij deze Lourdesreis!
Wouter Koopmans: "Ik ben hier met een aantal parochianen, en voor mij is het de eerste keer dat ik in Lourdes ben. Als je mij vraagt hoe ik hier als priester iets kan betekenen voor de pelgrims met wie ik in de bus hier naar toe ben gereisd, dan is het wel beschikbaar zijn. Mensen hun verhaal laten vertellen en daar de tijd voor hebben. Hen bemoedigen en steunen. Maar ook de maaltijd openen met gebed. Of zoals vanmiddag, voorgaan in de viering in het kerkje van Cité St. Pierre. En vanavond kom ik langs bij de mensen in het hotel voor het zegenen van de souvenirs en wat pelgrims allemaal nog meer mee naar huis nemen".
"Maar ondertussen gebeurt er ook veel met mijzelf. Het zijn zoveel indrukken. Dis is mijn eerste reis als buspastor. Ik voel me dan ook vooral medepelgrim. Je bent met dezelfde dingen bezig als de pelgrims, het is echt delen. Eigenlijk is het hier gemakkelijker om priester te zijn. Je ziet elkaar in de vieringen, aan tafel, in de bus, in de stad, aan de koffie. En de mensen zijn opener, ik leer ze beter kennen. Vooral de opbouw van de hele bedevaart trekt je mee. Ik ben heel blij dat ik er een aantal parochianen mee zijn gekomen, dat versterkt de band en zo kunnen wij het ook beter aan anderen overbrengen".
"Maria is veel meer gaan leven voor mij sinds ik hier ben. Maar vooral het thema van deze reis Op weg met Bernadette, daar ben ik erg door geraakt. Met haar had ik aanvankelijk weinig, maar nu juist heel veel. Dat ze na alles wat haar overkomen is, terugkeert in de stilte. Dat geldt ook voor de pelgrims. En ook dat ze zo sterk leefde vanuit de eucharistie. Kijk, visioenen zijn maar voor weinigen weggelegd, maar de eucharistie is er voor iedereen. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik weet wel zeker dat ik, als het enigszins kan, weer naar Lourdes ga".
...de laatste dag in Lourdes van hotelpastor Fons Litjens
De zon schijnt weer en er is nog tijd om iets te ondernemen voor het begin van de slotviering. Een mooie gelegenheid om de kruisweg te lopen, vinden een aantal. Er zijn er twee in Lourdes: een op het heiligdom, en een vlak erbuiten, maar die gaat steil omhoog en is moeilijk te doen voor de pelgrims in de rolstoel.
Tien hotelpelgrims beginnen samen met 'hun' pastor Fons Litjens aan de Grote Kruisweg, zoals deze in Lourdes genoemd wordt. Fons, in het dagelijks leven verbonden aan het pastoraat van een parochie in Amsterdam, is echt een man van het beeld. "De christelijke traditie is niet alleen in woorden maar ook in beelden doorgegeven. Het grote verhaal wordt niet louter verbaal maar ook visueel doorverteld. Het beeld uit de christelijke kunst is een eigen interpretatie van het verhaal. Bovendien doen beelden minder dan woorden een beroep op het verstand. Zij appelleren meer aan emotie en gevoel".
De kruisweg bestaat uit indrukwekkende, meer dan menshoge vergulde gietijzeren beelden. Bij elke statie leest een van ons een korte meditatieve tekst.
We staan stil bij wat het beeld in ons oproept. Ons vallen de handen op zoals die steeds weer verschillen en een eigen verhaal vertellen: een troostende hand op de schouder van Maria, een bevelende hand, een wanhopig gebaar, een gebalde vuist, ontvangende handen, de hand die de hamer vasthoudt, doorboorde handen. Enkele vertellen over gebeurtenissen in hun leven waarin ze met hun handen iets konden doen voor anderen of het heft juist uit handen moesten geven.
Als laatste nog de slotviering waarna alle rolstoelpelgrims nog eenmaal in een lange stoet door de grot trekken. Na de lunch gaat iedereen in de bus naar het station, de trein staat al klaar. Het is mooi geweest! | 
